dinsdag 27 maart 2018

Zeeland - Middelburg

Wanneer ik uit de badkamer kom, wordt er luidkeels gezongen:

Happy birthday to you

In de wei staat een koe

En die koe zegt I love you

Happy birthday to you


Fijn om zo wakker te worden - eerste wow momentje! Iets beter geslapen vannacht en opgestaan met een jaartje meer op de teller. En klein wit doosje zorgt voor een tweede wow gevoel - hierin zit een fijn armbandje met een blauw sterretje. ‘Een sterretje voor mijn sterretje’ zegt Dee Dee. Lief hé! Het past perfect! We gaan lekker uitgebreid ontbijten en checken dan uit.


Vandaag staat Middelburg, de hoofdstad van Zeeland op de agenda.  Het heeft een rijke historie en veel monumenten en staat niet voor niks in de top 10 van de monumentensteden van Nederland.  Middelburg wordt ook wel eens klein Amsterdam genoemd, maar het is uiteraard veel kleinschaliger. Dat komt waarschijnlijk ook door de vele grachten die de stad rijk is! Het is zalig wandelen tussen de Zeeuwse huisjes achter de hoofdstraten. Om hier te verdwalen in het web van steegjes is alleen maar fijn. Jammer dat het stilletjes is beginnen regenen.


We lunchen in Brasserie 1600, een klein gezellig restaurantje. Aan de blauw grijze muren hangen foto’s van een Zeeuws meisje in typische klederdracht. Groot is mijn verbazing wanneer mijn Oosterse kroketten met frietjes opgediend worden met een heuse vuurpijl. Hoe kan dat nu? Ja eventjes vergeten, ik heb mijn zotte BFF bij. Ze zal gedacht hebben, geen dessert, niet erg dan zetten we het maar ergens anders in. De dame van het etablissement keek ook even raar op maar deed het toch met de glimlach. 




Volgens Facebook is het vandaag wereld kaas dag - wie verzint zoiets? En dan nog wel op mijn verjaardag! We zijn natuurlijk wel in het land van de kaas maar ook al zijn de verschillende kaas winkeltjes in de stad gezellig ingericht, toch pas ik hiervoor. De geur alleen al maakt me misselijk. 


Bij Kloveniersdoelen drinken we nog een laatste rooibos theetje alvorens terug af te zakken naar Antwerpen. Dit hippe etablissement in gevestigd in een oud pand maar vanbinnen is oud en nieuw mooi met elkaar gemixt. 


Vakanties hoeven niet altijd lang en vermoeiend te zijn. Deze korte vakantie naar Zeeland was voldoende om mijn batterijen weer helemaal op te laden.


maandag 26 maart 2018

Zeeland - Vlissingen & Domburg

Ondanks de zalige bedden heb ik een verschrikkelijke nacht achter de rug. Allerlei akelige gedachten spookten door mijn hoofd en ik kon de ‘uit knop’ niet vinden. Ik ben dan ook blij wanneer de ochtend aanbreekt. Dee Dee heeft gelukkig wel goed geslapen. Na een verfrissende douche gaan we naar het restaurant waar een uitgebreid ontbijt op ons wacht. We zitten aan het raam en zien beetje bij beetje de dikke witte wolken plaats maken voor een blauwe lucht en de zon, een verademing na die koude, natte dagen in België van de voorbije weken. We blijven dus niet erg lang zitten en trekken naar buiten ...


Het contact met de natuur zijn we een beetje aan het verliezen door te leven in een stad maar wanneer we hier naar buiten komen, zijn we helemaal alleen met die prachtige natuur en de zalige stilte. We zijn omringd door wuivend duingras, polders, weilanden en water zo ver het oog reikt, en worden enkel begluurd door meeuwen, kluten en wulpen. We wandelen over de kronkelige paden door de duinen. Het strand, dat beneden ons ligt, is eindeloos breed en behalve enkele dier liefhebbers die met hun hond ravotten in het zand, is er geen levende ziel te bekennen.


We genieten van de zilte zeelucht, de bruisende branding en de adembenemende kustlijn. In 2015 werd Vlissingen aangewezen als stad met de meeste zonuren van Nederland. Logisch ook, door de straffe wind waaien wolken snel weg. Vandaag is het echter zo goed als windstil dus wanneer we afdalen naar het strand en we twee rieten stoeltjes zien staan, net of ze er voor ons zijn neergezet, twijfelen we geen moment. We vleien ons neer in het zonnetje en genieten van de warmte op ons gezicht. Na dit zen momentje starten we aan een strandwandeling. Aan de golfbreker zakken we diep met onze voeten in het zand.



Zeeland is niet hip, zaligmakend on-hip zelfs. De terrasjes van de strandtenten zitten overvol met gewone mensen die genieten van die eerste voorjaarszon. Er klinkt geen loungemuziek zoals in Knokke en de prijzen zijn navenant ouderwets. Ook wij nemen plaats op het terras achter het glas en worden instant happy! Ons humeur is al goed maar met ons snoetje in de zon komt er nog een portie extra gelukzaligheid bij. Nu is ons vakantie gevoel pas echt compleet. 


Op de middag rijden we naar het centrum van Vlissingen want we hebben honger gekregen. We  parkeren ons op de langste zeeboulevard van Nederland en stappen binnen bij Grand Café Raymondo. We voelen ons meteen thuis in het knusse interieur. Hier is het heerlijk zitten in de verwarmde veranda met zicht op zee. We nemen beide een kinderspaghetti en dat is meer dan voldoende. Na de lunch gaan we wat flaneren op de boulevard. Helemaal aan het eind van de promenade staat het standbeeld van Michiel de Ruijter en daar kunnen we de grote zeeschepen die onderweg zijn naar Antwerpen bijna aanraken. Indrukwekkend hoe die mastodonten zachtjes voorbij varen. 



Vlissingen is lang een gewoon vissersdorp gebleven. Mede door de strategische ligging bij de Westerschelde en de Noordzee heeft het water altijd een dominerende en bepalende rol gespeeld. Zeevaartroutes liepen tot in Vlissingen, waardoor een bloeiende handel op gang kwam. We kuieren verder boven op de dijk met zicht over de kleine binnenhaven in het centrum. Hier kwamen de geallieerden in 1944 aan land tijdens de slag om de Westerschelde in de Tweede wereldoorlog. Er werd hevig strijd geleverd in het gebied rond de Oranjemolen dat de codenaam Uncle Beach kreeg. Op de informatieborden lezen we achtergrondverhalen over de slag om de Schelde.


Op weg naar Domburg passeren we de Deltawerken bij Neeltje Jans. Nederland wil zich goed beschermen tegen overstroming vanuit zee en rivieren. Uit studies uitgevoerd sinds 1937 bleek dat de veiligheid van Nederland in tijden van grote stormen en hoge waterstanden niet verzekerd kon zijn. Naast de constructie van dammen en keringen, werden op een aantal plaatsen ook de dijken verhoogd. Nu kunnen we hier nog vrij rondlopen maar vanaf 1 april is dat verboden omdat het een belangrijke broedplaats is van vogels. 




In Domburg is het behoorlijk druk, alle terrasjes zitten vol met Duitse dagjestoeristen. We hebben zin gekregen in een ijsje en zetten ons op het terras van ‘T Begin. Het heerlijke vanille ijs met warme krieken smelt op onze tong. Een ijsje luidt toch altijd het begin van de zomer in - genieten! Na deze korte tussenstop rijden we terug naar Vlissingen, maken nog een korte wandeling en stappen dan binnen bij Da Xin, een Aziatisch restaurant dat een ‘All you can eat’ formule hanteert voor 28 € per persoon.  Via een tablet druk je telkens op het gerecht dat je wil proeven en enkele seconden later staat het op tafel. Het is verleidelijk maar Dee Dee eet zo weinig dat het het geld niet waard is. We besluiten dus voor nu maar gewoon a la carte te bestellen. Mijn tafelgenote gaat voor een maaltijdsoep en ik kies de kip in curry met witte rijst. Wanneer de gerechtjes op tafel komen, zien ze er erg uitnodigend uit. Dee Dee prikt alvast een stukje van mijn kip op haar vork maar slaat rood uit wanneer het aan haar lippen komt. Super pikant zegt ze, ik ben benieuwd. Ze heeft niet overdreven! Na enkele happen staat mijn mond in brand, gelukkig dat ik dit lekker vind maar ze zouden het toch beter vermelden op de kaart. Na het heerlijke diner wandelen we terug naar de parking waar we enkel binnen kunnen door het scannen van onze kaart. Dee Dee tast diep in haar tas, alle zijzakjes worden nagekeken maar geen parkingkaart te vinden, wat nu? Er staat een telefoonnummer op de zuil dus bellen maar .... één druk op de knop en we zijn alvast binnen, so far so good! Wat ligt er te blinken boven op het dak van Dee Dee’s wagen? Inderdaad ja, het zoekgeraakte parking ticket. Geluk is voor aardige mensen zeker? 


Terug in het hotel betreden we onze sauna. De knop zijn ze er wel terug komen opzetten maar de verwarming staat nog steeds op maximum. Slapen in een T-shirtje dan maar, de warme pyjama’s gaan de koffer in. Moe van al dat wandelen in de gezonde buitenlucht, kruipen we onder de wol. 


zondag 25 maart 2018

Zeeland - Goes

I NEED A VACATION!!!! Deedee kan zich gelukkig vrijmaken om samen met mij op stap te gaan. Zij en ik zijn samen opgegroeid en zijn met elkaar verbonden. Twee ogenschijnlijk totaal verschillende types, maar met dezelfde waarden. Zij is degene die me een trap onder m'n kont geeft als ik dat nodig heb, de dingen helder formuleert als ik dat zelf even niet meer kan, me aan het lachen maakt tot ik niet meer weet of het tranen van verdriet of blijdschap zijn. Mede dankzij onze jaarlijkse korte vakanties, zijn we de afgelopen jaren nóg dichter naar elkaar toe gegroeid. Omdat ik zo’n hectische weken achter de rug heb en ik bovendien bijna jarig ben, trekken we er even tussenuit om te ontspannen. Volgende ingrediënten zijn een MUST: Gezonde zeelucht want na al die verbouwingen heb ik het gevoel dat mijn neus vol stof zit, rust om even terug op adem te komen, uiteraard lekker eten en ook vitamine D zou fijn zijn want oh wat heb ik de zon gemist de voorbije maanden. Jammer genoeg is die zon ook vandaag niet van de partij maar al de ander vereisten gaan we zeker van onze bucket list kunnen schrappen. Het budget laat het niet toe om naar een verre bestemming te reizen dus zoeken we het wat dichter bij huis. We trekken naar Zeeland want daar zijn leuke plekjes genoeg! We besluiten halverwege onze bestemming te stoppen in het vestingstadje Goes, het winkelhart van Zeeland en laat het nu toch juist vandaag koopzondag zijn zeker. Jammer genoeg zijn de winkels pas open vanaf 13 u dus zoeken we een leuk tentje op om alvast een latte macchiato te drinken. We passeren een gezellig koffiehuisje dat net vandaag de deuren opent. De burgemeester hebben we net gemist. De latte macchiato wordt geserveerd in een grappige tas. Wanneer we willen afrekenen, krijgen we er nog eentje extra van het huis dus blijven we maar wat langer zitten. De Maria Magdalenakerk rijst boven de huizen van de stad uit en domineert de skyline. Het is een protestantse kerk en heeft één van de mooiste orgels van het land. Ook de mooie gebrandschilderde ramen zijn bijzonder.


Her en der in de stad zijn grappige graffiti tafereeltjes te bewonderen. Dee Dee neemt haar camera en wat denk je? Zonder batterij is het echt moeilijk om een foto te nemen. Het is niet de eerste keer dat we dat tegenkomen. Haar batterij zit waarschijnlijk thuis mooi in de oplader! 




We passeren het kleine authentieke haventje dat pal in het centrum gelegen is. Hier is het echt zalig. De typische Nederlandse huisjes weerspiegelen in het water. Ik weet niet wat het is, maar water in de stad, brengt me altijd tot rust. 




Het is vriendinnendag wat inhoudt dat de binnenstad volledig is omgetoverd in Ibiza stijl met overal bloemen. Op de grote markt is er een hippie markt met modeshow. Tal van foodtrucks sieren het plein en opzwepende muziek schalt uit de luidsprekers.  Mocht het zonnetje schijnen, zouden we ons echt in Ibiza wanen en misschien een danske placeren maar jammer genoeg is Laura nergens te zien. Het is wel droog en de temperatuur is redelijk.




Lunchen doen we op de Vlasmarkt bij T&T, afkorting voor taart en tafel. De geur van heerlijk gebakken taart en versgemalen koffie zorgt ervoor dat we het water in de mond krijgen van zodra we de zaak binnenstappen. Het is een fijne plek om even ontspannen te genieten van al het lekkers dat Zeeland te bieden heeft. Binnen hangt er een sfeer van oud, nieuw, humor en design. We gaan voor een toastie gemaakt van een dikke plak brood. Heerlijk knapperig en gezond. Dat moeten we natuurlijk compenseren met iets decadents als toetje. De heerlijke taarten op de toog doen ons watertanden. Kiezen is moeilijk maar daar hebben ze bij T&T iets op gevonden. De ‘ik kan niet kiezen’ formule laat ons toe om kleinere stukjes van verschillende taarten te proeven. We gaan voor de witte chocoladetaart, de strooptaart, appel, peren, noten taart en de brownie met karamel en zeezout. On top of it all, een heerlijke latte macchiato met siroop. Na afloop hebben we letterlijk en figuurlijk een zoet mondje. Ik ben er zelfs een beetje mottig van. De eerste uren ga ik toch passen als er iets zoets voorbij komt. 



Wanneer we terug buiten komen, zijn alle winkeltjes in Goes geopend. Veel van de winkels zitten in historische gebouwen en zijn dus ook vanaf de buitenkant de moeite waard om te bekijken. We kuieren door de pittoreske straatjes en passeren de Ibiza Hunks, mannen die met polaroid camera rondlopen en graag met je op de foto willen. Wij vinden er niks hunks aan dus lopen we er met een grote boog omheen. 


In de late namiddag rijden we verder naar Vlissingen. Dit stadje ligt aan de monding van de Westerschelde. We kozen deze stoere en robuuste stad met hier en daar een rauw randje, uit voor onze overnachting. Het Golden Tulip Strandhotel Westduin is zoals de naam al doet vermoeden, gelegen aan het strand. De ideale plek dus om te ontspannen en die gezonde zeelucht op te snuiven!  Onze kamer is klein maar gezellig. Vanavond moeten we alvast niet meer buiten want er zit een driegangen diner inbegrepen in ons arrangement. Het grote gezellige restaurant van het hotel zit stampvol. We wanen ons ergens in een Mexicaanse haciënda met het kleurrijke behangpapier aan de muren. Het keuzemenu heeft verschillende gerechten waar we wel zin in hebben. Dee Dee eet niet veel dus ik kan van alles wat proeven: gemarineerde zalm, tomatensoepje, sliptongetjes en saté en als dessert tarte tatin. Ja maar 1 dessertje want Dee Dee past wijselijk - twee desserten dat kan ik niet meer bolwerken :-) 


Na het lekkere en uitgebreide diner trekken we terug naar de kamer om nog wat tv te kijken vanuit ons zalige bedje. Na het lekkere en uitgebreide diner trekken we terug naar de kamer om nog wat tv te kijken vanuit ons zalige bedje. Plots worden we opgeschrikt door een luide knal. Dee Dee half in slaap gesukkeld is wordt verdwaasd wakker. Eerst denken we dat haar gsm op de vlakte is gegaan maar dan blijkt het de verwarmingsknop te zijn. Wat we ook proberen, die krijgen we er niet meer op. Dat wordt puffen vannacht want de verwarming staat redelijk hoog. 




vrijdag 8 december 2017

Weekend Gransdorf

De winter is de guurste periode van het jaar en ik kan er zo van genieten om s’avonds na het werk thuis te komen, de verwarming wat hoger te zetten, gezellig de kaarsjes aan te steken of in het weekend met mijn pyjama aan, tijd te maken voor mezelf met een theetje op de bank voor de tv. Het is heel paradoxaal maar ik kan ook immens genieten van een weekendje weg. Er wordt vandaag wel niet veel goeds voorspeld op weervlak. We zitten in het begin van de winter en dat laat zich voelen.

Vrijdag: Opnieuw trekken we voor een lang weekend naar Gransdorf, op slechts een paar uurtjes rijden van Antwerpen. Dit verloren dorpje heeft alles wat bij mijn ‘luilekker nietsdoen dagdroom’ hoort en is bovendien een plekje waar de meesten onder ons gewoon ‘thuiskomen’. Dit jaar is het toch lichtjes anders want ma en pa hebben besloten om te passen. Mama heeft de laatste tijd veel ademnood en lange wandelingen zouden misschien nefast zijn voor haar gezondheid.  Verder is er in het slaperige dorpje niet veel te zien dus de dagen zouden iets te lang duren mochten ze alleen bestaan uit koffie drinken en bijkletsen. Zoals steeds treffen we de rest van de groep in het wegrestaurant in Barchon van waar we verder rijden naar Bitburg. Hier volgt naar goede gewoonte de lunch van ons eerste dagje.  Nadien kuieren we nog wat door de winkelstraat en passeren we het mini kerstmarktje waar ik al verlekkerd uitkijk naar de egg punch. Mijn beteuterd gezichtje spreekt boekdelen wanneer ik te horen krijg dat de egg punch ‘noch nicht fertig ist’. Dan maar een zoete zonde - banaan omhuld met een wit chocolade jasje, ook niet slecht. Het weer is redelijk, af en toe wat sneeuwvlokjes, wel koude wind en jachtige wolken maar gelukkig soms ook een streepje blauwe lucht. Rond half 5 stappen we de auto in voor onze rit naar Gransdorf. Volgens Jan nog een uurtje bollen maar in werkelijkheid slechts 15 minuutjes. 

Bij aankomst in Gransdorf, stappen we een wereld binnen van rust wanneer we het heuvelachtig landschap, het lappendeken van akkers, de knotwilgen, de bossen en de beken aanschouwen. Het walhalla voor wandelaars en al wie aan het jachtige leven wil ontsnappen.  Kortom de perfecte uitvalbasis voor een weekendje onder vrienden. We krijgen een mooi gerenoveerde kamer op de eerste verdieping. Liliane moet dus wel wat trappen doen maar voor zo’n mooi kamertje wil ze die extra inspanning best leveren. We droppen onze bagage op de kamer en trekken dan de bar in voor iets lekkers. Ze hebben een nieuw drankje op de kaart staan, een warme punch van kleine blauwe pruimpjes - heerlijk maar na eentje sta ik al wel op mijn kop. Gelukkig laat het eten niet lang op zich wachten. We krijgen een buffet voorgeschoteld van gans, hert, puree, aardappeltjes en rode kool, de echte Duitse keuken dus. Na het dessert slaat de vermoeidheid toe en trekken we al snel naar ons kamertje voor een hopelijk goede nachtrust. 

Zaterdag: Vannacht is koning winter even komen piepen dus worden we wakker onder een klein wit sneeuwtapijtje. Na het ontbijt maken we ons klaar voor een wandeling in winterwonder land. De luchtkwaliteit is hier uitzonderlijk goed en heilzaam doordat er weinig grote steden te vinden zijn in de omgeving en bijgevolg weinig vervuiling. Bij het schnapsbruggetje maken we de traditionele Gransdorf foto. Terwijl iedereen rustig staat te wachten om vereeuwigd te worden,  laat Jan wat op zich wachten. Even testen hoe diep het riviertje hier is denkt hij. Gelukkig kan hij het wel droog houden.
We passeren een stal met schaapjes en Jan probeert een communicatie uit te lokken - vol overtuiging zegt hij ‘ ich bin ein beer’. Gevolg: bange saapjens. Ondertussen wandelt de rest van de groep ook bang de helling op, voetje per voetje want de weg is bedekt met een flinke laag ijs en het is spekglad. Eenmaal boven, steken we de weg over en betreden we het bos. Hier is het muisstil en de groene naaldbomen zijn allemaal bedekt met een laagje sneeuw. Halverwege moeten we opnieuw flink omhoog maar boven aan de helling wacht ons een beloning. De zelfgebakken koekjes komen uit de doos en Jan haalt traditiegetrouw de schnapps boven.


Jenever met passievruchten smaakt heerlijk bij een smeuïg boterkoekje. Een beetje tipsy zetten we de wandeling verder. In het bos was het zo goed als windstil maar eenmaal in de open vlakte snijdt de wind. Iedereen is dan ook blij wanneer we terug bij ons hotel aankomen. Verkleumd steken we de voetjes onder tafel en genieten we van lekkere Duitse kost.


In de namiddag trekt een deel van de groep naar Bernkastel terwijl wij opnieuw de koude trotseren voor een wandeling in de gezonde buitenlucht. Door de met sneeuw bedekte velden, arriveren we bij een weggetje waar we twee prachtige paarden aantreffen. We stappen verder maar een klein stromend beekje verspert ons de weg. Jan test even of we er op de een of andere manier over kunnen maar al snel wordt duidelijk dat, willen we droge voetjes behouden, we op onze stappen moeten terugkeren. Dan maar rond de rivier wandelen maar het bos is duidelijk nog niet door veel andere mensen betreden want er zijn hoegenaamd geen voetsporen te bekennen. Grisjo en Jan denken dat ze juist zitten maar wij hebben er onze twijfels bij. Inge en ik beklimmen de bouwvallige houten uitkijktoren die op ons pad komt en Titanic gewijs aanschouwen we het mooie witte landschap maar de toren is niet hoog genoeg om een juiste richting te kunnen aanwijzen.
Het is al laat in de namiddag en binnen een goed uurtje gaat de zon onder. Grisjo, Jan en Thomas besluiten het toch te wagen maar Robert, Sylvie, Greta, Inge en ik wij keren op onze stappen terug. Tot grote hilariteit van de jongens, komen wij meer dan een kwartier later in het hotel aan. Zij zitten al aan den drank! Om vijf uur gaat de kerstmarkt open dus besluiten we daar voor het eten nog wat te drinken maar de piepkleine kerstmarkt stelt niet veel voor. Welgeteld 4 kraampjes met zelfgemaakte rommel en wat gluhwein. We hadden zo erg uitgekeken naar een pannekoekenkraam maar dat is hier in tegenstelling tot enkele jaren geleden niet meer te vinden. Teleurgesteld gaan we terug naar het hotel. Het avondeten is opnieuw lekker want ik heb alvast mijn lievelingskostje besteld, rijst met kip en curry. Enkele moedige vrienden trotseren opnieuw de koude om nog even naar de bangelijke kerstmarkt te wandelen maar na een kwartiertje staan ze al terug in het hotel. Blijkbaar is heel Gransdorf naar de kerk afgezakt en is er geen doorkomen aan, althans dat is wat ze beweren maar blijkbaar moeten we dat met een korrel zout nemen.  Ik kruip opnieuw lekker vroeg onder de wol terwijl buiten de sneeuw valt op de verlaten straat. 

Zondag: Wanneer ‘s morgens de wekker gaat en ik uit het raam kijk, word ik instant happy. De verwachte sneeuw is gekomen en geeft dit slaperige dorpje onmiddellijk de gemütliche sfeer die het verdiend. Na het ontbijt trotseren we het gure weer en maken we een wandeling door het hagelwitte landschap. De frisse berglucht doet ons goed, en ons niet alleen, de wei staat vol met witte schaapjes met een zwart snoetje. Ook hen lijkt de koude niet te deren.  Ik vind het een geweldig gevoel, die sneeuw die kraakt onder onze voeten.
We stappen iets sneller dan gewoonlijk en onder de brug houden we halt voor een koekje en een borrel. Veel passanten komen we niet tegen, in de verte een man die zijn hond uitlaat maar daar blijft het bij. Het blijkt de ideale setting voor de plaatselijke hertjes. Net voor ons steekt er eentje de weg over en in de verte zien we ook nog twee herten een weiland oversteken. Wat is de natuur hier toch prachtig! Bij terugkomst in het hotel worden de natte kleren over de verwarming gelegd en gaan we aan tafel voor de laatste lunch bij Zum Holzwurm. Na het eten, nemen we afscheid van familie Näckel, stappen we de auto in en rijden we terug richting België. Tot volgend jaar!



maandag 13 november 2017

Amsterdam - Oost en de Pijp

Vanmorgen hetzelfde lekkere ontbijt als gisteren maar iets meer volk in het restaurant. Het weer is prachtig dus wordt het grote terras vrijgemaakt, de verwarmingselementen worden aangestoken  en de tafeltjes worden schoongemaakt voor de eventuele bezoekers die vanmiddag willen komen lunchen. We blijven toch maar lekker binnen om te ontbijten en genieten van het heerlijke brood, beleg en zoete zondes. We sluiten af met een gezonde smoothie en wat rood fruit.


Met een goed gevuld buikje,  checken we uit en vertrekken we voor een wandeling door Amsterdam Oost en de Pijp. Dit is waarschijnlijk de meest veelzijdige wijk waar veel straatnamen herinneren aan het koloniale verleden. Het beginpunt van onze wandeling bevindt zich vlak bij het hotel dat midden in het bruisende Oosterpark ligt. Hier komen alle culturen samen. Het monument ‘de schreeuw’ herinnert aan de moord op Theo van Gogh in 2004. Het gras is dankzij de regen van gisterenavond zompig en modderig en dat is te merken aan mijn schoenen. Dat begint al goed!  



We wandelen in de richting van de Pijp, ooit een ware volksbuurt maar tegenwoordig ook erg hip. De huizen hier zijn prachtig dus we kijken onze ogen uit. Ze dateren bijna allemaal uit de 19de eeuw. Zo ook het kabouterhuis. Dit zijn eigenlijk drie huizen gebouwd in 1884 waarbij de architect zijn fantasie de vrije loop liet. Het is een chalet stijl maar het meest opvallende zijn de kabouters die met een bal spelen. Hier zien we veel traditionele Turkse bakkerijen, Surinaamse supermarktjes en Midden-Oosterse lunchrooms. Ja in deze oude volksbuurt leven vandaag de dag mensen uit alle werelddelen zij aan zij. Zoals steeds is iedereen hier mega vriendelijk. 


Iets verderop arriveren we aan de Albert Cuypmarkt waar altijd wel iets te beleven valt. De vele marktkramers zijn bezig met het opstellen van hun kramen. Te midden van de markt zien we het standbeeld van André Hazes, waarschijnlijk de beroemdste inwoner van de Pijp. Het beeld werd in 2005 ingehuldigd op de dag dat zijn as de lucht werd ingeschoten met tien vuurpijlen. Nog altijd komen fans af en toe een biertje of een bos bloemen neerleggen bij het standbeeld van een van de grootste volkszangers die Nederland ooit gekend heeft. 



Op een website las ik dat ze hier net om de hoek in de Gerard Doustraat, waar André Hazes trouwens geboren werd, de lekkerste macarons van Amsterdam verkopen. Ja ik beken, ik ben een macaron junkie en ga er dan ook naar op zoek in elke stad. Bij Poptasi zouden ze helemaal zijn zoals ze moeten zijn: licht crunchy van buiten, chewy vanbinnen en natuurlijk gevuld met een heerlijke lichte crème. Wanneer we bij het adresje aankomen zien we al van ver de pastelkleurtjes, eigen aan macarons maar jammer genoeg is de slogan ‘Dangerously delicious’ van de vitrine verwijderd en zit er nu een ander artisanaal bakkertje met Baltische specialiteiten. We zijn er binnen gestapt en vinden het maar raar om terug buiten te stappen zonder iets te verbruiken. We zetten ons dus in de gemakkelijke fauteuils en drinken iets warms. Geen overbodige luxe want we zijn zo wat verkleumd. De zon staat hoog aan de hemel, de lucht is blauw maar de temperatuur is toch beneden de 7 graden, redelijk fris dus. De warme chocolade smaakt me niet echt want de slagroom is totaal niet gezoet. Ook de taarten op de toonbank doen mij niet echt het water in de mond krijgen. Omdat het winkeltje wat afgelegen ligt, is er niet veel passage en bijgevolg heeft ze, zo denken wij, nog niets verkocht. Wanneer we willen opstappen vraagt ze dan ook of we eens iets willen proeven. Annick antwoordt bevestigend en ze krijgt prompt een flink stuk van de zelfgebakken chocolade babka, een soort gebak uit gistdeeg. Volgens Annick was het lekker maar ook niet erg zoet. Niets voor mij dus! 


We hebben honger gekregen en onze voeten doen pijn van al dat stappen de twee voorbije dagen dus nemen we de tram naar ons lunchadresje. Bij het verlaten van de tram, kan ik nog net op tijd wegspringen wanneer een fietster mij bijna omverrijdt. Amsterdam is werkelijk de stad bij uitstek voor de fiets. Iedereen, klein, groot, dik, dun, oud en jong doorkruist er de stad mee en de meesten zitten dan ook nog eens te bellen waardoor ze niet echt goed opletten. 


Op het Javaplein bevindt zich het Badhuis. Dit is een van de laatst gebouwde badhuizen in de stad en is nu een knus en trendy bar-restaurant. De douches zijn al lang verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor retro meubeltjes en een open haard. Alleen de tegelwand achter de bar herinnert nog  aan de plek waar vrouwen zich wasten. We gaan voor het typische broodje kroket om ons weekend Amsterdam op traditionele manier af te sluiten.



Na de lunch snuiven we nog even de multi culturele sfeer op aan De Dappermarkt. Deze markt is al meerdere malen uitgeroepen tot beste markt van Nederland. Waarom? Dat is ons een raadsel. Ben je op zoek naar goedkope spullen dan zit je hier wel aan het goede adres. 


We wandelen terug naar het hotel om onze bagage op te halen en nemen vervolgens de trein naar Bergen op Zoom. Ons weekendje Amsterdam zit er op maar we hebben ervan genoten! Johnny Jordaan zong er al over, Geef mij maar Amsterdam’ en dat kan ik beamen. Ik hou van deze stad met zijn smeltkroes aan culturen, de vele shopping straten en de mega vriendelijke mensen. 


zondag 12 november 2017

Amsterdam - De Jordaan

Om acht uur zitten we als eersten aan het ontbijt in PARK, het café-restaurant van ons hotel. We kiezen een tafeltje aan het raam met een waanzinnig uitzicht op het Oosterpark. Bij het zien van het ongelooflijk uitgebreide buffet, komt het water ons al in de mond. We nemen onze tijd om te genieten van al dat lekkers alvorens we onze lange wandeltocht door het mooiste stukje van Amsterdam aanvatten.


Na het ontbijt wandelen we naar de tram via de Stadhouderskade. Hier staan er veel oude bomen met prachtige herfstkleuren. Hier zitten ontelbaar veel groene parkieten wat ons echt wel verbaast want deze papegaaiachtige vogels verwacht je toch eerder in een tropisch land dan aan een Amsterdamse gracht. Ik maak me de bedenking dat de beestjes het hier toch koud moeten hebben.


Vandaag kuieren we door de Jordaan met mooie vergezichten over de vele bruggen en grachten. Het is de bekendste volksbuurt van Nederland met een rijke en vooral roerige geschiedenis. In de eerste helft van de 17e eeuw werd de wijk gebouwd om alle arbeiders een dak boven het hoofd te kunnen bieden. Zij kwamen namelijk in grote getale naar de stad om te profiteren van de vele banen die de Industriële Revolutie teweegbracht. Maar die toestroom bleek uiteindelijk een keerzijde te hebben voor de bloeiende volksbuurt. In de 19e eeuw werden bouwvallige huizen gesloopt, maar er kwamen geen nieuwe huizen bij. Arbeiders bleven maar naar Amsterdam komen en doordat ze weinig tot geen geld hadden, kwamen ze al snel in de Jordaan terecht. Gezinnen werden steeds groter. Kortom, de Jordaan raakte overbevolkt en verpauperde. Vandaag de dag is het een hippe buurt waar de jongere generatie graag een huis wil kopen.



Het is plots beginnen regenen dus besluiten we één van de vele koffiehuisjes binnen te stappen. Bij 2 coffee is het heel gezellig en de koffie is er heerlijk. Achter de hoek van dit toffe tentje zit een verzorgingstehuis waar het Jordaan museum gevestigd is dus besluiten we daar even langs te gaan. Wanneer we er binnen komen, ruiken we die typische geur van een verzorgingstehuis en draait onze maag maar we proberen toch even wat op te steken van de Jordaan cultuur, de vele oproeren, het leven op straat en de artiesten. Echt indrukwekkend is het gelukkig niet want we kunnen er niet snel genoeg weg zijn.


Heel opvallend is dat hier in Amsterdam talrijke reigers opduiken in het straatbeeld. Ze zijn bovendien ongelooflijk tam en we kunnen ze bijna gewoon aanraken. De Jordaan staat bekend om zijn vele hofjes. Ze vinden is een ander paar mouwen want vaak liggen ze verscholen achter een onopvallende deur of poort. Wanneer we een kijkje gaan nemen in het karthuizerhofje, komen we in een heel andere wereld terecht. Het werd oorspronkelijk gebouwd voor arme weduwen maar tegenwoordig kunnen ook particulieren het huren. Hier heerst rust in de stad. 



Op het Johnny Jordaanplein zien we de iconen van het Jordaanse levenslied. Hier overheerst bij de standbeelden van de bekendste zangers uit de Jordaan het ‘Geef mij maar Amsterdam’ gevoel. Tijdens onze zoektocht naar de 9 straatjes, passeren we ontelbaar veel bruggetjes op de Prinsengracht, Herengracht en Keizersgracht. We lopen geregeld een rondje want de wegbeschrijving in ons boekje over Amsterdam is niet echt duidelijk. We hebben geluk dat we in Amsterdam zijn want er bestaan geen vriendelijkere Nederlanders dan Amsterdammers. Bijna iedereen die ons ziet staren op ons plan, spreekt ons aan met de vraag waar we naar op zoek zijn. Met de glimlach sturen ze ons de juiste richting uit. De authentieke straatjes worden gekenmerkt door leuke, aparte en veelal hippe winkeltjes met veel vintage spullen, in mooie historische panden. Ook zijn er veel kleine, knusse cafeetjes en eetzaakjes.


Ondertussen is het al 1 uur gepasseerd en we krijgen een hongertje. De meeste gezellige lunch restaurantjes zitten helemaal vol. Zo ook de adresjes die in ons boekje 100% Amsterdam vermeld staan. Maar we zien plots een Aziatisch restaurantje dat heel modern en gezellig is ingericht. Dat blijkt een super goede keuze want bij Nooch hebben ze geweldige gerechtjes. Bovendien is de muziek hier geweldig want Eryka Badu schalt door de luidsprekers. Heerlijk om met haar zwoele klanken te genieten van een smakelijke Pad Thai. Buiten valt de regen weer met bakken uit de hemel maar wij hebben er geen last van. We willen graag naar het Museumplein maar hebben geen idee hoe we daar moeten geraken. De dame van het restaurant legt ons haarfijn uit wat de beste weg is. 



Bij aankomst aan het Stedelijk Museum, ook wel ‘de badkuip’ genoemd, staan we versteld van hoe groen het hier is. Op het zompige grasveld voor het museum spelen enkele tieners voetbal. De zon komt tevoorschijn en schijnt op de nieuwe vleugel van het museum dat wat mij betreft perfect past bij het oude gebouw. Er is een directe, naadloze overgang tussen beide gebouwen op elke verdieping. De begane grond, waar zich de entree, de museumwinkel en het restaurant bevinden, is voorzien van een glazen buitenwand. Het interieur werd ontdaan van alle decoratie en heeft witgeverfde muren, waardoor het ideaal is om kunst tentoon te stellen. We kochten reeds kaartjes via internet en kunnen dus zo naar binnen. Eigenlijk had ik het kunnen weten, moderne kunst is echt niet aan mij besteed want al snel begin ik me te ergeren aan de werken die hier hangen. Annick en ik bekijken elkaar regelmatig en denken hetzelfde: ‘Man, man, man dat noemen ze dan kunst’! Heel lang blijven we hier dus niet. Op het Museumplein zien we het symbool van de stad, de rood-witte letters van ruim 2 meter hoog die samen driedimensionaal ‘I amsterdam’ vormen. Het blijkt voor vele toeristen een onmisbaar fotomoment.


We wandelen verder naar het Vondelpark. Dit prachtige park is een groene long midden in de stad. Het is nog steeds droog dus besluiten we gewoon verder te wandelen. Tulpen uit Amsterdam, ja wanneer je je in de Nederlandse hoofdstad bevindt, kan je niet om de tulpen heen. We passeren een heuse tulpenmarkt waar we werkelijk alle mogelijke tulpen kunnen ontdekken. Dat er zo veel verschillende soorten zijn, daar staan we van versteld. 



Tijdens deze koude winterdag, bereiken we de ultieme ‘chillmodus’ met een kop warme choco bij de pop up ‘Eventjes’. Hier wanen we ons in een sfeervolle woonkamer waar iedereen al in kerststemming is. Twee prachtige kerstbomen sieren het gezellige bistrootje en de heerlijke chocolademelk wordt geserveerd met een lekkere macaron. Meer kan ik niet verlangen! Ondertussen is de avond gevallen en zijn de grachten mooi verlicht. Heel fijn om zo naar onze volgende bezienswaardigheid te wandelen. 


Ik ben al zo vaak in Amsterdam geweest maar nog nooit bezocht ik het Anne Frank Huis en daar komt nu verandering in. We hebben ons ticket online geboekt om zeker te zijn. In dit huis schreef Anne Frank gedurende de Tweede Wereldoorlog het inmiddels wereldberoemde dagboek. Ruim twee jaar zat Anne Frank met haar familie ondergedoken in het achterhuis van het pand aan de Prinsengracht 263, waar Anne’s vader, Otto Frank, zijn bedrijf had. Ook de familie Van Pels en Fritz Pfeffer hadden hier hun schuilplek. De toegang tot het achterhuis was verborgen achter een draaikast die speciaal voor dit doel was gemaakt. Het kantoorpersoneel hielp de onderduikers met eten en bracht 'nieuws van buiten'. Op 4 augustus 1944 werd de schuilplaats verraden en de onderduikers werden gedeporteerd naar verschillende concentratiekampen. Alleen Otto Frank overleefde de oorlog.


De kamers in het Anne Frank Huis, alhoewel er geen meubels meer in staan, ademen nog steeds de sfeer uit de onderduikperiode. Citaten uit het dagboek, foto's, filmbeelden en originele voorwerpen van de onderduikers en de helpers illustreren de gebeurtenissen die zich hier hebben afgespeeld. Het geruite dagboek en andere originele geschriften van Anne Frank zijn hier te zien. Het boek komt helemaal tot leven door dit bezoek aan het achterhuis. Wij zijn alvast heel erg onder de indruk en vinden dit museum een ‘must’ wanneer je Amsterdam bezoekt. 



Het is zeven uur voorbij wanneer we buitenkomen en besluiten snel iets te eten in de omgeving van het museum. We stappen binnen in het Italiaanse restaurantje op de hoek. Dit gezellige eettentje is zo authentiek ingericht dat we ons op slag in de wereld van Don Corleone wanen. simpele papieren servieten, flessen chianti op de toog en muren bedekt met allerlei prullaria uit Italië. Laura Pausini zingt de longen uit haar lijf en zorgt voor die typische Italiaanse sfeer. Na een lekkere maaltijd, rijden we terug met de tram naar ons hotel. 


Jammer dat we vandaag geen stappenteller bij hadden want we hebben op dag twee zeker meer dan genoeg stapjes gezet. Als we vannacht niet goed slapen, dan weten we het niet meer. 



zaterdag 11 november 2017

Amsterdam - Centrum

Het blijft bijzonder om de halve wereld over te reizen om de mooiste plekken te ontdekken, maar ook in Europa, bij onze noorderburen bij voorbeeld zijn er leuke steden te ontdekken. Annick is jarig geweest en daarom hebben we een weekendje Amsterdam geboekt. Wie Amsterdam zegt denkt coffeeshops en de walletjes maar de stad heeft zoveel meer te bieden. Tal van musea, monumenten en niet te vergeten de meest fotogenieke grachtengordel van ruim 100 km lang. Op citytrip in Amsterdam is eigenlijk ook een beetje een reis rond de wereld: Hier kan je meer dan 180 nationaliteiten proeven in gezellige restaurants. Wist je trouwens dat Amsterdam meer fietsen dan inwoners telt? De stad is met z’n wirwar aan hippe buurten, 19de-eeuwse wijken en drukke winkelstraten dan ook hét speelterrein voor de hedendaagse wereldreiziger. 


We nemen de Intercity van Roosendaal naar de Nederlandse hoofdstad want met de trein reizen is zoveel relaxter dan met de auto en bovendien niet veel duurder. Bij aankomst in Amsterdam centraal zijn we gelijk in het levendige hart van Amsterdam maar om naar ons hotel te gaan, moeten we de tram nemen. Het Arena hotel ligt in het stadsdeel oost en is een perfecte locatie om te genieten van de ruimtelijkheid die de natuur biedt, zonder Amsterdam te hoeven verlaten. Het Oosterpark is tegenwoordig de voortuin van Hotel Arena en is naast een prachtig stukje natuur ook een bloeiende plek waar zich vele talrijke barretjes en restaurants bevinden. Meer dan een eeuw geleden werd het pand van Hotel Arena oorspronkelijk gebouwd als weeshuis. En nog niet eens zo heel lang geleden was het nog een populaire plek voor backpackers en damslapers. Wanneer we het monumentale pand binnen wandelen zijn we aangenaam verrast. De lobby met statige trap in gietijzer, is prachtig. De kamer is nog niet klaar maar we kunnen wel onze bagage achterlaten.  We nemen tram 9 terug naar het centrum want vandaag gaan we gewoon lekker shoppen. Het is droog dus kuieren we wat rond in de vele winkelstraten. We geraken al snel ondergedompeld in de borrelende smeltkroes van culturen. En in dat borrelen tout court, de favoriete bezigheid van menig Amsterdammer tijdens het weekend. Wij houden het bij een lekker theetje op een verwarmd, overdekt terras.



Af en toe bereikt de wietgeur die hier hangt onze neusgaten en hebben we het gevoel dat we mee high worden. Weed of hasj roken mag hier gewoon in het openbaar, maar op het drinken van alcohol staan hoge boetes! Begrijpen wie begrijpen kan. In de vele souvenir winkels kan je ook allerlei producten kopen met cannabis. Van kauwgum tot muffins tot sigaretten. Misschien een ideetje voor het komend kerstfeest! 


Als je zelf niet uit een grote stad komt, kan Amsterdam overweldigend zijn. Na al dat stadsgeweld voelen we toch de behoefte opkomen aan een flinke dosis rust dus besluiten we terug te keren naar ons hotel. We aperitieven op onze kamer met een lekker glaasje merlot en chips. 


We kozen voor vanavond een Thais restaurantje uit om Annick’s verjaardag te vieren en dat is gelukkig niet zo ver van ons hotel. Wanneer we bij Thaicoon op het Beukenplein 10 binnen stappen, lijkt het even of we zijn ergens in Bangkok. Het is lekker druk in het kleine restaurantje en even chaotisch als in de Thaise hoofdstad. De ober is een slungelige jongeman die niet echt luistert naar onze bestelling maar gelukkig komt het goed. We krijgen wat we besteld hebben. De porties zijn hier immens en mijn buikje zit al bijna vol na het voorgerecht. Slechts 15 min nadien staat ons hoofdgerecht al op tafel. Met pijn in het hart moet ik toch best wat laten liggen. Op minder dan 1,5 uur staan we terug op straat. 



Onze eerste dag Amsterdam is voorbijgevlogen!